ಭಾರತೀಯ ಹಿಂದೂ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಮಂತ್ರ ಪಠನೆಯಿಂದ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆಯುವುದಲ್ಲದೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಗೊಂದಲಗಳು ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ. ಮಂತ್ರ ಎಂದರೆ ದೇವರ ಶ್ವಾಸವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿದ್ದು, ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಅಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಮಂತ್ರವೆಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶಕ್ತಿಯುತ ಮಂತ್ರ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ಸತ್ಯ.
ಮಂತ್ರವು ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದ ಸತ್ಯ. ರಾಮಾಯಣ ಮತ್ತು ಮಹಾಭಾರತದಂತಹ ಮಹಾನ್ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಯುದ್ಧ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ.
ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಯೋಧರು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಈ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರ ಜಪದೊಂದಿಗೆ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವೆಂಬ ವರ್ಣನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತರೆ ಫಲ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪಾರವಾದ ನಂಬಿಕೆ, ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಪರಿಶ್ರಮದೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸಿದರೆ ಜಯ ಖಚಿತ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಮಂತ್ರವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಪದಗಳ ಸಮೂಹವಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಯ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.
